Tagarchief: Erkenning

Mijmering op zondag: erkenning

Onze goede vriend Paul is heengegaan en dat raakt me.

Ik zie hem nog staan op het kleine bootje van hem, terwijl hij voor ons uit de zee trotseerde.

Wij waren net vertrokken van het Duitse Waddeneiland Norderney met een dikke windkracht zes. De golven beukten tegen ons zeiljacht en even twijfelden we of we wel door zouden varen.

‘Als Paul het aandurft met een boot van net zeven meter, terwijl wij twee meter langer zijn en eens zo breed, dan kunnen we niet achterblijven,’ zeiden we tegen elkaar, ons vastklampend aan de reling. 

Wat hebben we gelachen, toen uren later in de veilige haven Paul tegen ons zei: ‘Ik zat in een groot dilemma. Zullen we wel doorvaren? Opeens zag ik jullie de zee opgaan en dacht bij mezelf: als Jeroen en Desiree het durven, moet ik het toch ook kunnen doen.’

 

Paul is niet meer en dat raakt me. Waarom?

Waren het zijn uitspraken, zo puur, zo echt, zodat ik wist waar ik aan toe was?

Was het zijn gulle lach, waardoor hij me op mijn gemak stelde?

Was het omdat hij steeds overlegde, waardoor ik me serieus genomen voelde?

Was het zijn onhandige omhelzing, waar ik in mijn jeugd zo naar verlangde?

 

Ja, dit doet heel veel met mij.

Maar wat me echt raakt: dat hij me nam zoals ik was…

 

            Het licht

 

              Zie daar het licht

              het is nog klein

              en toch weet ik

              het zal er zijn.

 

              Soms komt het licht

              heel dicht bij mij

              zoals de zon

              schijnend en blij.

 

              De wolk verdwijnt

              de lucht kleurt blauw

              de dag verglijdt

              tot de nacht rouwt.

 

              Nu hoop ik dat

              het licht zo rein

              ook deze nacht

              een dag laat zijn.

 

              Desiree Janssen

              8 juni 2014

 

 

Advertenties