Tagarchief: Hoe schrijf je een roman deel 2.

Mijmering op zondag: hoe schrijf je een roman? Deel 2. De battle.

Mijmering op zondag: hoe schrijf je een roman? Deel 2. De battle.

Terwijl mijn proeflezers zich over mijn manuscript buigen, ben ik bij mezelf te rade gegaan. Is dit de literaire parel waarop de wereld zit te wachten? Waar moet literatuur aan voldoen? Wat is beter dan me te verdiepen in de gerenommeerde schrijvers die me zijn voorgegaan. Een unieke kans doet zich voor: ik mag een van de zes genomineerde boeken voor de AKO literatuurprijs 2014 verdedigen tijdens de Battle of the Books voor de Haagse lezersprijs.

Vol goede moed bestudeer ik enkele handvatten voor het beoordelen van literaire werken, uitgereikt door de organisator van Den Haag Leest Tiplijst zoals Stijl: Leesbaar, vloeiend, uitnodigend, herkenbaar, eigen? Structuur: Bepalend? (Te) opvallend? In dienst van het verhaal? Origineel? Toegankelijk? Afwisselend? Consequent? Spanningsboog? Thematiek: actueel? Tijdloos? Snijdt de schrijver belangrijke thema’s aan? Oorspronkelijk? Wordt er nieuw licht op bekende zaken geworpen? Hoe worden de thema’s in een verhaal verteld? Personages van vlees en bloed? In romans en verhalen: hoe komen de hoofdpersonages uit de verf? Roepen personages emoties op: ontroering, irritatie, vrolijkheid, enz. Samenspel van het bovenstaande. Hoe brengt de schrijver alle elementen samen?

Het duizelt me, maar gelukkig zijn er nog negen andere lezers, waarmee ik het boek Stilvallei van Frank Westeman kan bespreken. We zoeken elkaar op in het filmhuis in Den Haag. Na een heerlijke daghap en een glaasje wijn mag ik de aftrap doen. ‘Ik ben gewend om binnen een minuut een hoofdstuk te lezen van de literaire thrillers van Saskia Noort en Esther Verhoef, maar Westerman is duidelijk van een ander kaliber. Na de eerste bladzijden moest ik weer terugbladeren en in een lagere versnelling verder gaan. Door zijn vele prachtige citaten, zoals ‘Als schrijver plant ik om de zoveel tijd een nieuw verhaal in het woud van de al bestaande’ ben ik zijn werk gaan waarderen.’
Ik ben benieuwd naar de reacties van de leesclubleden, die uiteenlopende achtergronden hebben: ICT-er, beleidsmaker bij de Nederlandse Taalunie, conservator universiteit van Amsterdam tot aan recensent toe. De reacties zijn divers: ‘Thrillerachtig, super non-fictieschrijver, hij weet ingewikkelde dingen eenvoudig te maken, poëet, heeft veel humor’. Er is een lezer die het boek nog een keer wil gaan lezen om een diepere laag te ervaren. ‘Je moet moeite doen voor het boek maar dat is ook goed. Anders is het als eten van chips, waarna je je slecht voelt.’

Tijdens de warmste novemberdag bereid ik me voor op de battle door de citaten van Westerman met een toelichting te voorzien. Via FB wissel ik de laatste zaken uit met mijn medeverdediger Reinder Storm. Lukt het ons om Westerman de Haagse lezersprijs te laten winnen?

Dan breekt de dag van de battle aan. In de Centrale bibliotheek in Den Haag nodigt Bart Chabot ons uit om het boek Stikvallei te verdedigen. Reinder weet als ware voordrachtkunstenaar de citaten te vertolken en ik laat met verve horen, wat Westerman heeft beoogd met zijn boek. Dat het niet ligt aan onze performance, blijkt uit het overdonderende applaus. Toch laat de jury de keuze op een ander boek vallen. Westerman zou te fragmentarisch literair geschreven hebben. Deze battle heb ik verloren.

Maar ik heb een schat aan informatie vergaard waaraan een literaire roman moet voldoen. Ik kan niet wachten tot mijn manuscript terugkomt van mijn proeflezers. Klaar voor de echte battle…

Desiree Janssen,
2 november 2014

Advertenties