Tagarchief: Hoe schrijf je een roman.

Mijmering op zondag: hoe schrijf je een roman? Deel 1.

Mijmering op zondag: hoe schrijf je een roman? Deel 1.

Mijn schrijfmaatje I. maakt zich al ongerust: ‘Het valt me op dat je al heel lang geen mijmering hebt geschreven. Heb je last van een schrijversblok? Ik hoop het niet voor je.’
Wat lief van haar. Ik antwoord: ’Ik heb me de afgelopen weken gericht op het herschrijven van mijn manuscript Hoe ik Saoedi-Arabië overleefde. Dus even geen mijmeringen. Maar het is gelukt! Het manuscript is naar een aantal proeflezers gestuurd. Spannend.’

Ik voeg er aan toe: ‘De synopsis zit er bij, zodat men in één oogopslag de inhoud kan zien. Het betreft een roman waarin een Nederlandse verpleegster zich een weg baant door de strikte islamitische regels in een militair ziekenhuis in Saoedi-Arabië. Hoofdthema: de strijd om onafhankelijkheid.
Verhaallijn: De hoofdpersoon denkt onder het juk vandaan te zijn van haar streng rooms-katholieke opvoeding. Maar ook in Saoedi-Arabië, komt ze voortdurend in conflict. Dit keer met de directrice van het militaire ziekenhuis, die haar keer op keer de Islamitische regels oplegt. Maar dan komt ze erachter dat de directrice zelf een geheim heeft: het gaat over haar dochter en het heeft allemaal te maken met het islamitische systeem. De vraag is: kan de hoofdpersoon voor altijd met haar verleden afrekenen en lukt het haar om Saoedi-Arabië veilig verlaten?’

Ik loop de stappen na. Wat verwacht ik van mijn proeflezers? Kijk of de 5 C’s terug te vinden zijn, confrontatie, conflict, crisis, climax en conclusie. Dit is de basisstructuur voor alle literaire werken zoals Geert Kimpen tijdens de schrijfweek in Zuid-Frankrijk heeft uitgelegd.
Mijn persoonlijke noot: word je in het verhaal meegenomen? Waar kan er geschrapt worden? Zit er een rode lijn in? Is het realistisch? Waar mis je nog wat? Kom je taalkundig dingen tegen die niet kloppen? Ik sluit af met: ga in ieder geval eerst gewoon maar lezen en genieten. Deadline 9 november 2014. Een voorlopige reactie is uiteraard welkom.

Ik kan het niet laten en check elk uur mijn mail en Facebook. Het is als een kindje. Ook al heb ik nooit kinderen gehad, weet ik nu hoe het voelt. FB vrienden moedigen me aan: ‘Ik kan me zo voorstellen dat ik me op zou vreten van de zenuwen als ik ‘mijn kindje’ de wijde wereld in zou moeten laten gaan… Wat spannend. Wordt vast een bestseller… Stoer. Trots op je…’ Zelfs de proeflezers worden aangemoedigd door Christine Pannebakker van de schrijfweek: ‘Wat goed van je Desiree, dus proeflezers lees, lees, lees!’

Precies twee dagen later ontvang ik de eerste reactie van een proeflezer. Ze is een half uur daarvoor begonnen met het lezen. Haar reactie: ‘Het is nu al spannend.’

Desiree Janssen
26 oktober 2014

Advertenties