Tagarchief: Mijmering op zondag: hoe schrijf je een roman? Deel 16. De eerste officiële voordacht uit mijn debuutroman ‘Vrij onder de sluier’

Mijmering op zondag: hoe schrijf je een roman? Deel 16. De eerste officiële voordacht uit mijn debuutroman ‘Vrij onder de sluier’

image

Mijmering op zondag: hoe schrijf je een roman? Deel 16. De eerste officiële voordacht uit mijn debuutroman ‘Vrij onder de sluier’

‘Hoi Desiree. Kan je komen? De organisatie zou erg blij zijn met een bijdrage van jou als Prozagroeplid op zondag 21augustus 2016.’
Jacqueline van Zwieteren, coördinator van de Prozagroep van bibliotheek Zoetermeer laat een lange stilte vallen.
‘Zondag in‘t Park is een cultureel evenement in Zoetermeer dat dit jaar voor de 3e keer wordt gehouden in het park achter de Nicolaaskerk in de Dorpsstraat. Op dit festival zijn muziekuitvoeringen, theatervoorstellingen en workshops. Maar nog geen schrijf- en voorleesactiviteiten! Mocht het regenen, dan kunnen we gebruik maken van het stadsmuseum,’ vult ze aan.

‘Wat geweldig. Natuurlijk ben ik er bij.’ Ik kijk verdwaasd voor me uit met mijn telefoon in de hand.
Hoe is het mogelijk? Mijn debuutroman ‘Vrij onder de sluier’ moet nog uitkomen in het voorjaar 2017 en nu word ik al gevraagd door de gemeente Zoetermeer om uit mijn boek voor te dragen! Ik voel mijn ogen vochtig worden. Wie zegt, dat het schrijversvak een eenzaam bestaan is? Nog even en dan sta ik voor een gigantisch publiek.
Het begint rommelen in mijn buik. Het kan niet zijn dat ik honger heb, want ik heb net mijn favoriete Broccolischotel gegeten met mais, paprika en cashewnoten in een bad van ketjap, door Jeroen met veel aandacht bereid.
Ik krijg een droge keel. Duizend-en-één gedachten schieten door me heen. Vooral de prangende vraag. Hoe kan ik er een onvergetelijk optreden van maken?
Na wat telefoontjes kom ik op het pad van de Bellies, een groep dames zowaar uit Zoetermeer die oriëntaalse dansen uitvoeren. ‘Ja, wij willen wel. Op zaterdagavond om half elf komen we terug van vakantie. Dus de volgende dag optreden, dat moet lukken.’

De dag des oordeels breekt aan. Ik kan me niet voorstellen dat ik de avond daarvoor thuis ben gekomen van een heerlijke zeilvakantie met onze eigen boot naar de tropische Scilly eilanden. Door een enorme plensbui schrik ik op. Echt Nederlands weer! Dat zal toch niet de gehele zondag zo blijven?
Snel raadpleeg ik buienrader. Precies om 14.30 uur zie ik een schoon vak boven Zoetermeer op de weerkaart. Ik heb altijd geluk, dat zal vandaag toch ook wel goed komen?

Als ik in de auto zit begint het weer te regenen. De ruitenwissers kunnen het bijna niet aan om het zicht voor me vrij te houden. Zodra ik de Dorpsstraat inrij, breekt de zon door. Ik hoef alleen maar de beat tonen van de band te volgen om de weg naar het park te vinden. Op borden staat mijn optreden reeds aangekondigd met grote pijlen richting het stadsmuseum. Mijn hart zit in de hoogste versnelling als ik het museum inloop.
Elsje van de korte-verhalengroep Zoetermeer komt me tegemoet met een glas dampende thee. ‘Desiree, je kan zo beginnen.’
Een man met een fimcamera stapt op me af. ‘Bent u Desiree Janssen?’
Ik knik alleen maar. Mijn stem laat het afweten. Heel even maar.

De woorden vloeien uit mijn mond over die fascinerende wereld van Saoedi-Arabië. Een moment van bezinning tijdens de dansen van de Bellies. Daarna ben ik niet meer te stoppen. De Arabische sfeer weet ik voor altijd te verankeren door het delen van verhalen uit mijn autobiografische roman.

Als het publiek me vol vervoering aankijkt en ik het geklik van talloze fotocamera’s hoor, dan weet ik het. Ja, hier doe ik het voor!

Desiree Janssen,
21 augustus 2016

Advertenties