Tagarchief: Mijmering op zondag: hoe schrijf je een roman? Deel 6. Reisreporter

Mijmering op zondag: hoe schrijf je een roman? Deel 6. Reisreporter

image
Mijmering op zondag: hoe schrijf je een roman? Deel 6. Reisreporter

‘Je komt pas aan gepassioneerd schrijven toe als je er ook echt voor gaat zitten (en er niet alleen over praat of zeurt),’ Renate Dorrestein. Deze tip krijg ik via de site: Schrijven Online.
Maar hoe doe ik dat? Juist, even mijn manuscript ter zijde laten liggen en me op een andere schrijfoefening concentreren. Wat is leuker dan een reisverhaal te maken en daarmee ook nog een reis te kunnen winnen naar Tanzania als reisreporter voor de reiskrant van De Telegraaf?

De ruwe versie van het verhaal heb ik al op mijn reisblog http://www.jeroendesiree.waarbenjij.nu staan. Jeroen schakel ik in om de leukste reisverhalen te selecteren.
Ik laat geen minuut onbenut om de verschillende verhalen om te vormen in dat ene unieke reisverhaal. ’s Morgens voor zes uur zit ik achter de computer en werk gestaag door tot ik naar mijn werk ga. In de bus maak ik notities op mijn iPhone. Zodra ik thuis kom gun ik me vijftien mindfull minuten om de kookkunst van Jeroen te waarderen. Ik ga verder met schrijven tot laat in de avond en stuur de eerste versie door naar de leden van mijn schrijfgroep.
Nog geen uur later – rond middennacht – krijg ik al een reactie. ‘Desiree, ik mis hierin het overkoepelend verhaal (het leest meer als verslag). Ook vind ik weinig terug van de hoofdpersonages die alles meemaken. Wel veel leuke details.’
De volgende dag sta ik om vijf uur op. Ik schrijf en herschrijf en leg de tweede versie voor. De beloning volgt al snel in de vorm van complimenten van mijn schrijfgroep. ‘Hoi, Desiree, dat is beter. Gefeliciteerd, dat je op deze manier jezelf kan verbeteren.’

Het definitieve reisverhaal plaats ik op eerste kerstdag op de site van reiskrantreporter:

Sumbawa, een eiland om nooit meer te vergeten!
‘Niets te doen op Sumbawa, moeilijk vervoer te vinden!’ De waarschuwing van het hotelpersoneel op Lombok klinkt na in mijn oren.
Ik huiver als ik van de boot afstap en nog net een Sumbawese kakkerlak weet te ontwijken. Tijdens de busrit naar het gehucht Taliwang over de hobbelige wegen voel ik hoe mijn botten door elkaar worden geschud.
Verder dan een paar locals is er niemand op het busstation, zeven kilometer van het centrum. De twijfel slaat toe. Waar zijn we aan begonnen?

‘Voor 20.000 Roepies (twee euro) per persoon, wij brengen jullie naar hotel Mawis,’ roepen twee motorrijders in koor met een big smile. Mijn vriend Jeroen knijpt enthousiast in mijn hand. Met hernieuwde energie laat ik me achterop de motor meevoeren over de lange asfaltweg, die nadampt van de zon.
De hotelkamer is een koopje, slechts 15 Euro.
De volgende dag om 7.00 uur klopt de man van de receptie met een stralend gezicht op onze kamerdeur. Een dienblad met daarop het ontbijt: twee witte boterhammen met jam, een gekookt ei en een beker water draagt hij als een lakei naar binnen, buigend bij elke stap.
Jeroen loopt naar motorrijders voor ons hotel en probeert een rondtour te regelen. Een andere Indonesiër mengt zich in het gesprek: ‘Ik ben Herman. Beter met auto voor maar 20.000 roepies.’ Ik geloof mijn oren niet: zo goedkoop?
Hij neemt ons mee naar de prachtige baai Labuhan-balat, waar een schoolklasje in de Indonesische taal ‘Hoofd en schouder, knie en teen, knie en teen’ zingt. Van schrijfpapier maken ze vliegtuigjes, die ze naar de zee gooien. Mannen en vrouwen zitten gebroederlijk bij elkaar het eten voor te bereiden en nodigen ons uit een hapje mee te eten.
Daarna rijdt Herman via de markt terug naar het hotel, waarbij hij onze rugzakken van de trappen afdraagt naar de auto en ons naar het busstation rijdt. Hij regelt voor ons een taxibusje naar Sumbawa Besar. Als ik de tour met Herman afreken, neemt hij het geld met een dikke lach in ontvangst. Wat een goeierd.

Ik geniet met volle teugen van Sumbawa’s jaarlijkse waterbuffelrace en overdekte markt in het gezellige Sumbawa Besar, waar schedels van dieren ons aanstaren en zwermen vliegen neerstrijken op de koopwaar.
Een geweldige motortocht door Poto waar wevende vrouwen voor hun huisje ons vriendelijk toelachen. Langs glimmende rijstvelden reizen we naar Sape, waar de ferry richting het eiland Flores op ons wacht.
Een ding zal ik nooit meer vergeten: de glimlach op de gezichten op Sumbawa!

Verschillende reacties volgen op mijn reisverhaal:
‘Na het lezen van het levendig verhaal en de leuke anekdotes, en het zien van de mooie foto’s is onze nieuwsgierigheid behoorlijk gewekt. Jack’
‘In gedachten ben ik er al. Het lijkt me een geweldige bestemming. Anje’
‘Desiree, prima reisverhaal, luchtig geschreven met anedotes, leuke verteltrant. Maar ook goede tips wat betreft vervoer, wat je er kunt beleven en ondernemen. Excursies en markten bezoeken. Uiteindelijk nodigt de “glimlach van de smaragd” zoals je beschrijft ons uit om naar Indonesie te reizen. Kom op we gaan!! Dank je wel. Olga

Morgen is de uitslag bekend van de reisverhalenwedstrijd. Ik voel me nu al winnaar. Dankzij de energieboost en een lege agenda tijdens het lange kerstweekend ben ik een heel stuk gevorderd in mijn manuscript.
De deadline nadert: 25 januari 2015. Dus niet praten en zeuren maar gewoon aan de slag gaan met schrijven…

Desiree Janssen,
4 januari 2015

Advertenties